Ik liep naar de box. Leo speelde met een speelgoedkroon, die hij scheef op zijn hoofd zette. Hij grijnsde naar me en kwijlde een beetje.
Ik tilde hem op en kuste hem op zijn voorhoofd.
‘Hij wilde een koningin die hem een prins zou geven,’ fluisterde ik tegen mijn zoon, terwijl ik uitkeek over de uitgestrekte stad beneden ons. ‘Hij besefte niet dat koninginnen geen koningen nodig hebben, Leo. Ze hebben geen toestemming nodig.’
Arthur kwam naast me staan en legde een hand op mijn schouder.
‘Zijn jullie klaar voor de persconferentie?’ vroeg hij. ‘Ze wachten op nieuws over de uitbreiding van het ziekenhuis.’
Ik streek mijn blazer recht. Ik bekeek mijn spiegelbeeld in de ruit – sterk, capabel, onbreekbaar.
‘Ik was er klaar voor toen ik geboren werd,’ zei ik.
Ik draaide me om en liep de deur uit, de schim van mijn verleden achterlatend in het lege kantoor, mijn toekomst in mijn armen dragend.
Als je meer van dit soort verhalen wilt lezen, of als je wilt delen wat jij in mijn situatie zou hebben gedaan, hoor ik dat graag. Jouw perspectief helpt deze verhalen een groter publiek te bereiken, dus aarzel niet om te reageren of te delen.
