‘Hij bedroog je niet alleen emotioneel, Elena,’ zei Arthur met een harde stem. ‘Hij verduisterde geld van het bedrijf om Tiffany’s levensstijl te bekostigen. Het appartement, de sieraden, de auto… het was allemaal gestolen geld. Bedrijfsgeld.’
Ik keek naar de bedragen. Duizenden dollars. Geld dat naar ons gezin had moeten gaan, naar onze zoon.
‘Hij heeft van je gestolen om haar te kunnen betalen,’ fluisterde ik.
‘Hij heeft van ons gestolen ,’ corrigeerde Arthur.
Henderson keek me aan, met zijn pen in de hand. ‘We kunnen dit in stilte afhandelen, mevrouw Vance. We kunnen hem gewoon ontslaan en hem laten verdwijnen. Of…’
Ik keek naar Leo die in mijn armen sliep. Ik dacht aan Tiffany’s handen die me duwden. Ik dacht aan Richard die me een couveuse noemde.
Ik glimlachte kil.
‘Dien aangifte in,’ zei ik. ‘Allemaal. Fraude. Verduistering. Aanranding. Ik wil dat hij onder zoveel juridisch papier begraven wordt dat hij nooit meer de zon ziet.’
Hoofdstuk 6: De keizerin
Een jaar later
De directiekamer van Vance Global bevond zich op de 50e verdieping en bood een panoramisch uitzicht over de stad, als een fort in de lucht.
Ik liep naar binnen. Ik droeg niet de zachte, pastelkleurige kleding die Richard had verkozen. Ik droeg een getailleerde zwarte blazer, hoge hakken en de smaragdgroene Vance-ring om mijn vinger.
Leo zat comfortabel op mijn heup en keek met zijn heldere, nieuwsgierige ogen om zich heen.
De bestuursleden stonden op toen ik binnenkwam. Het was niet alleen beleefdheid; het was respect.
Mijn vader zat aan het hoofd van de tafel. Hij glimlachte toen hij ons zag en gebaarde naar de lege stoel rechts van hem.
‘Heren en dames,’ zei Arthur. ‘Ik wil u graag voorstellen aan het hoofd van ons nieuwe initiatief voor pediatrische gezondheidszorg: Elena Vance.’
Ik nam plaats. Ik zette Leo in de speelbox die in de hoek stond, gevuld met educatief speelgoed.
‘Dank u wel, voorzitter,’ zei ik. Mijn stem was vastberaden en gezaghebbend. ‘Laten we aan de slag gaan. De nieuwe vleugel moet worden goedgekeurd.’
De vergadering duurde lang, maar was productief. Ik was niet zomaar een marionet. Ik kende de cijfers. Ik kende de strategie. Ik was de dochter van mijn vader.
Nadat de vergadering was afgelopen, kwam mijn assistent binnen met de dagelijkse briefing.
‘Mevrouw Vance,’ zei ze. ‘Er is een krantenknipsel dat u wellicht wilt bekijken.’
Ze legde een klein, uitgeknipt voorwerp op de mahoniehouten tafel.
Voormalig topman Richard Sterling veroordeeld tot 5 jaar gevangenisstraf voor fraude.
De in ongenade gevallen zakenman bekende schuld aan verduistering en diefstal met grote waarde. Sterling, die zichzelf vertegenwoordigde nadat hij geen geld meer had voor een advocaat, barstte in tranen uit toen het vonnis werd voorgelezen.
Ik bekeek de korrelige foto. Richard zag er ouder en mager uit. Zijn haar werd dunner. Hij leek een man die alles kwijt was.
Ik voelde geen medelijden. Ik voelde geen vreugde. Ik voelde… niets. Hij was een spook. Een nare herinnering, verdreven door het licht van mijn nieuwe leven.
Ik verfrommelde het papier in mijn hand en gooide het in de prullenbak.
