Terwijl Richard afgeleid was door Tiffany’s overlopen, kwam de hoofdbeveiliger in actie. Hij was snel. Hij stapte naar voren, greep Richards pols vast en zette een drukpuntgreep in waardoor Richards hand open werd gedwongen.
In één vloeiende beweging nam de agent de baby van hem over.
Richard gilde het uit van pijn en schrik, maar hij werd al door twee andere bewakers tegen de muur gedrukt.
De agent gaf Leo aan Arthur over.
Arthur keek neer op de huilende baby. Zijn gezicht verzachtte onmiddellijk. Hij wiegde de baby zachtjes en probeerde hem te sussen.
‘Het is goed, kleintje,’ fluisterde Arthur. ‘Opa is er. De slechterik is weg.’
Arthur liep naar mijn bed en legde Leo voorzichtig terug in mijn armen.
De warmte keerde terug. Ik trok mijn zoon dicht tegen me aan, rook zijn pasgeboren geur en voelde zijn hart tegen het mijne kloppen. De angst begon weg te ebben en maakte plaats voor een felle, beschermende kalmte.
Ik keek naar Richard. Hij stond tegen de muur gedrukt, zijn dure pak verkreukeld, zijn gezicht rood van inspanning en vernedering.
‘Je noemde me een broedmachine,’ fluisterde ik, mijn stem nu sterker. ‘Maar broedmachines zijn eigendom, Richard. En dit eigendom is niet meer van jou. Je bezit helemaal niets meer.’
Richard verzette zich tegen de bewakers. « Jullie hebben me bedrogen! Dit is fraude! Jullie kunnen mijn zoon niet zomaar meenemen! »
‘Ik heb hem niet meegenomen,’ zei ik. ‘Je hebt hem laten vallen toen je besefte dat hij geen rekwisiet voor je ego was.’
Arthur draaide zich om naar de bewakers. « Zorg dat hij uit mijn zicht verdwijnt. »
Terwijl de bewakers Richard naar de deur sleepten, begon hij te schreeuwen.
“Dit kun je niet doen! Ik ben de vicepresident verkoop bij Sterling Corp! Ik heb een reputatie! Ik maak je kapot!”
