De directiekamer van Vance Global bevond zich op de 50e verdieping en bood een panoramisch uitzicht over de stad, als een fort in de lucht.
Ik liep naar binnen. Ik droeg niet de zachte, pastelkleurige kleding die Richard had verkozen. Ik droeg een getailleerde zwarte blazer, hoge hakken en de smaragdgroene Vance-ring om mijn vinger.
Leo zat comfortabel op mijn heup en keek met zijn heldere, nieuwsgierige ogen om zich heen.
De bestuursleden stonden op toen ik binnenkwam. Het was niet alleen beleefdheid; het was respect.
Mijn vader zat aan het hoofd van de tafel. Hij glimlachte toen hij ons zag en gebaarde naar de lege stoel rechts van hem.
‘Heren en dames,’ zei Arthur. ‘Ik wil u graag voorstellen aan het hoofd van ons nieuwe initiatief voor pediatrische gezondheidszorg: Elena Vance.’
Ik nam plaats. Ik zette Leo in de speelbox die in de hoek stond, gevuld met educatief speelgoed.
‘Dank u wel, voorzitter,’ zei ik. Mijn stem was vastberaden en gezaghebbend. ‘Laten we aan de slag gaan. De nieuwe vleugel moet worden goedgekeurd.’
De vergadering duurde lang, maar was productief. Ik was niet zomaar een marionet. Ik kende de cijfers. Ik kende de strategie. Ik was de dochter van mijn vader.
Nadat de vergadering was afgelopen, kwam mijn assistent binnen met de dagelijkse briefing.
‘Mevrouw Vance,’ zei ze. ‘Er is een krantenknipsel dat u wellicht wilt bekijken.’
Ze legde een klein, uitgeknipt voorwerp op de mahoniehouten tafel.
