Wat gebeurt er dan met de geest?
Het meest eerlijke antwoord is: er is geen eenduidig, objectief antwoord.
De wetenschap kan de geest niet meten of beschrijven.
Elke cultuur, religie en elk individu creëert zijn eigen begrip van wat er na de dood gebeurt.
Voor sommigen bestaat de geest onafhankelijk en blijft voortbestaan.
Voor anderen leeft het voort in de herinneringen, relaties en invloed die de overledene heeft achtergelaten.
Voor weer anderen keert het terug naar de natuur en wordt het onderdeel van een grotere orde.
Al deze perspectieven hebben één gemeenschappelijke factor: ze proberen het verlies te verwerken en er betekenis aan te geven.
Een boodschap die relevant blijft.
Voorbij sensationele krantenkoppen en simplistische verhalen gaat de ware nalatenschap van Elisabeth Kübler-Ross veel dieper. Ze herinnert ons eraan dat praten over de dood – mits gedaan met empathie en menselijkheid – ons helpt om beter te leven.
Het gaat er niet om « precies te weten wat er aan de hand is », maar om moeilijke onderwerpen niet te negeren. Voor haar was het accepteren van de dood als onderdeel van het leven een daad van moed, geen berusting.
En misschien is dit wel haar meest moedige ‘onthulling’: wanneer we niet langer bang zijn om over de dood te praten, beginnen we de waarde van het leven beter te begrijpen.
