“Jij had mijn geld nodig. Niet mij.”
Ik begon de tafel af te ruimen – op dezelfde manier als ik dat al tientallen jaren deed – maar deze keer voelde ik vanbinnen iets anders.
“Ik heb je opgevoed om eerlijk te zijn. Om aardig te zijn. Om de mensen die van je houden te beschermen. Je vader zou zich schamen.”
“Mam, zeg dat niet.”
“Geef me dan geen reden om dat te doen.”
Ze vertrokken zonder nog een woord te zeggen. Max zwaaide vanuit de gang, zijn walkie-talkie nog steeds stevig vastgeklemd.
Later waste ik de afwas alleen – zoals altijd – maar toen ik in het raam naar mijn spiegelbeeld keek, zag ik iemand die sterker was.
Die nacht kraakte de walkie-talkie zachtjes.
“Oma Annie? Ben je daar?”
Ik drukte op de knop. « Ik ben er, schat. »
“Papa huilt. Mama is boos. Heb ik iets verkeerds gedaan?”
