Max rende naar me toe met een bloem en een tekening gemaakt met kleurpotloden. « Oma! Ik heb een tekening voor je gemaakt! En deze is voor jou. »
Drie stokfiguurtjes: hij, ik en een hond.
‘Dat zijn jij, ik en Rover!’ zei hij trots.
‘We hebben geen hond, schat!’ corrigeerde Lila hem.
“Maar oma wil er ook een. Dat heeft ze me verteld.”
Thomas lachte. « Mama wil geen hond. Ze kan nauwelijks voor zichzelf zorgen. »
Ik zette mijn kopje voorzichtig neer en stond op. « Laten we een stuk taart nemen. Maar daarvoor wil ik eerst een toast uitbrengen. »
Ik hief mijn glas. Ze deden hetzelfde en glimlachten verwachtingsvol.
“Voor familie. Voor de mensen die we het meest vertrouwen in deze wereld.”
“Op de familie!” riepen ze in koor.
“Ik heb altijd geloofd dat familie alles betekent. Toen je vader stierf, Thomas, had ik drie banen om ons financieel te ondersteunen. Ik heb mijn dromen opgegeven zodat jij de jouwe kon najagen.”
Thomas verschoof op zijn stoel. « Mam, waar gaat dit heen? »
