Deprecated: La fonction wp_get_loading_attr_default est obsolète depuis la version 6.3.0 ! Utilisez wp_get_loading_optimization_attributes() à la place. in /home2/subdomines/public_html/gezonderecepten.servi.tn/wp-includes/functions.php on line 6131
Een verwende vrouw noemde mij, een 72-jarige serveerster, ‘onbeleefd’ en liep weg zonder een rekening van $112 te betalen – ik liet haar zien dat ze de verkeerde oma had uitgekozen.
De verkoopster probeerde haar lach in te houden. « Mevrouw, misschien kunt u haar gewoon betalen. »
Sabrina greep haar tas en rende de deur uit, haar hakken achterlatend.
Ze rende een koffiehuis binnen.
Door het raam zag ik haar iets bestellen. Ze bleef naar de deur kijken. Toen er tien minuten voorbij waren en we nog niet waren aangekomen, ontspande ze zichtbaar.
Ze is zelfs weer begonnen met livestreamen. « Oké, crisis afgewend. Ik zit nu in dit leuke koffietentje. »
Toen ben ik binnengelopen.
Ze bleef naar de deur kijken.
Ik zei eerst niets. Ik liep gewoon naar de balie naast haar en bestelde een cafeïnevrije koffie.
Ze zag me en haar latte gleed uit haar handen, waardoor de inhoud over de toonbank spatte.
« Jij! » hijgde ze.
« Ik, » zei ik vriendelijk. « Weet je, je had jezelf een hoop gedoe kunnen besparen door gewoon in het restaurant te betalen. »
« Dit is stalking! »
« Dit is zakelijk, schatje. En ik ga niet weg voordat die rekening van 112 dollar betaald is. »
Simon boog zich voorover. « Mevrouw, betaal haar gewoon. Ze gaat niet stoppen. »
Ze zag me en haar latte gleed uit haar handen.
Sabrina keek wild om zich heen en rende vervolgens de koffiezaak uit.
Ik nam mijn cafeïnevrije koffie en volgde in mijn eigen tempo.
Ze ging naar het park.
Ik zag haar achter bomen kijken en over haar schouder speuren. Toen ze me na vijftien minuten nog steeds niet zag, ging ze eindelijk bij de fontein zitten.
Ze pakte haar telefoon en begon te filmen. « Oké, ik kom nu tot rust. Diep ademhalen. »
Ik ging op de bank vlak achter haar zitten.
« Nog steeds hier. Nog steeds aan het wachten. »
Nadat ze me vijftien minuten niet had gezien, ging ze uiteindelijk bij de fontein zitten.
Ze gilde en liet haar telefoon bijna in de fontein vallen. Maar ik ving hem in de lucht en gaf hem met een glimlach terug.
« Mijn 112 dollar, schat. »
« Je bent net een personage uit een horrorfilm! » schreeuwde ze.
« Ik ben net een incassomedewerker. Dat is een verschil. »
Een klein kindje dat ijs aan het eten was, wees naar me en giechelde.
« Die oma is grappig! »
‘Ze is me geld schuldig, schat,’ legde ik het kind uit.
Het kind keek naar Sabrina. « U moet haar betalen, mevrouw. »
« Je bent net een personage uit een horrorfilm! »
Sabrina greep haar telefoon en rende weg.
Ten slotte ging ze een yogastudio binnen.
Ik heb wel 20 minuten buiten gewacht.
Simon was onder de indruk. « Je rekt dit wel erg lang uit. »
« Ze moet geduld leren. En de consequenties van haar daden onder ogen zien. »
Toen ik eindelijk binnenkwam, was ze midden in de Krijger Twee-houding bezig zichzelf te filmen.
« Na een chaotische dag vind ik mijn innerlijke rust, » zei ze.
Ze ging een yogastudio binnen.
Ik liep achter haar aan en nam precies dezelfde houding aan als zij, waarbij ik de bon als een vlag omhoog hield.
De instructeur stopte midden in een zin.
De hele klas draaide zich om om te kijken.
« Mevrouw, » zei ik kalm, « ik denk dat u iets bent vergeten in het restaurant in het centrum. »
Sabrina liet haar armen zakken. Haar gezicht vertrok. Ze zag eruit alsof ze elk moment in tranen kon uitbarsten.
« Prima! PRIMA! » Ze greep haar tas, haalde er een stapel contant geld uit en duwde die in mijn handen. « HIER! HOU OP ME TE VOLGEN! »
Ik telde het langzaam na. Precies honderdtwaalf dollar.
Ze zag eruit alsof ze elk moment in tranen kon uitbarsten.
Ik keek haar recht in de ogen.
