Deprecated: La fonction wp_get_loading_attr_default est obsolète depuis la version 6.3.0 ! Utilisez wp_get_loading_optimization_attributes() à la place. in /home2/subdomines/public_html/gezonderecepten.servi.tn/wp-includes/functions.php on line 6131
Een verwende vrouw noemde mij, een 72-jarige serveerster, ‘onbeleefd’ en liep weg zonder een rekening van $112 te betalen – ik liet haar zien dat ze de verkeerde oma had uitgekozen.
Maar ik glimlachte en zei: « Wilt u dat ik een nieuw glas voor u haal? »
« Ja. En zeg ze dat ze er deze keer echt ijs in moeten doen. »
Er was ijs geweest.
Ik bracht haar een nieuw glas. Ze zei geen dankjewel.
Toen ik haar eten bracht, was ze midden in een livestream.
Ze zei geen dankjewel.
‘Oké, het eten is net aangekomen. Eens kijken of het het wachten waard was.’ Ze prikte met haar vork in de salade. ‘Deze kip ziet er droog uit. En waar is mijn extra dressing?’
« Het ligt aan de zijkant, mevrouw. »
Ze keek naar het kleine bakje dressing alsof ik haar had beledigd. « Is dit extra?! »
« Wilt u nog meer? »
« Blijkbaar! »
Ik bracht extra dressing. Ze negeerde het volledig.
« Deze kip ziet er droog uit. »
De volgende 30 minuten streamde ze live hoe ze at en daarbij commentaar gaf.
« De sla is verwelkt. Twee van de tien punten. Ik eet dit alleen maar omdat ik uitgehongerd ben. »
De sla was niet verwelkt. Ik had de kok die salade zelf zien maken.
Toen ik de rekening bracht, keek ze ernaar en vertrok haar gezicht.
« $112? Voor DIT? »
« Ja, mevrouw. U had de salade, twee bijgerechten, het dessertproeverij en drie drankjes. »
Toen ik de rekening bracht, keek ze ernaar en vertrok haar gezicht.
Ze keek recht naar haar telefoon. « Mensen, ze proberen me te veel te laten betalen. Dit is belachelijk. »
Toen keek ze me aan.
« Je bent de hele tijd onbeschoft geweest. Je hebt de sfeer verpest. Ik ga niet betalen voor disrespect. »
Ik knipperde met mijn ogen. Ik had mijn stem niet verheven. Ik had geen onaardig woord gezegd. Ik had gewoon mijn werk gedaan.
« Mevrouw, ik… »
« Laat maar zitten. » Ze pakte haar telefoon, glimlachte erin en zei: « Ik ga ervandoor. Deze plek verdient mijn geld en mijn platform niet. »
Ze pakte haar tas en liep weg, waarbij ze de cheque van $112 op tafel achterliet.
Ik had mijn stem niet verheven.
Ik stond daar en keek toe hoe de deuren achter haar dichtgingen.
En ik glimlachte.
Omdat ze gewoon de verkeerde oma had uitgekozen.
***
Ik liep rechtstreeks naar mijn manager, Danny.
« Die vrouw is zomaar weggelopen zonder een rekening van 112 dollar te betalen. »
Danny zuchtte. « Esther, dat gebeurt. We vergoeden het. »
« Nee, meneer. »
Hij keek me verbaasd aan.
« Ik laat haar hier niet mee wegkomen. Ze krijgt geen gratis maaltijd omdat ze een driftbui voor de camera heeft gehad. »
Ze had gewoon de verkeerde oma uitgekozen.
« Wat ga je doen? »
« Vraag je geld terug. »
Ik draaide me om naar Simon, een van de jongere obers. « Heb je een fiets, jongen? »
Hij grijnsde. « Eh… ja. Waarom? »
« Omdat we achter haar aan gaan. »
Zijn grijns werd breder. « Juffrouw Esther, het lijkt erop dat iemand de verkeerde oma heeft uitgekozen! »
« Absoluut… dat deed ze. »
