Ze glimlachte niet.
Ze omhelsde hem niet.
“Papa… wat doe je hier?” vroeg ze, met een nerveuze toon.
Hij bleef even stil staan, verrast door haar reactie.
“Ik wilde mijn verjaardag met jou doorbrengen,” antwoordde hij zacht, nog steeds verbaasd.
Maar in plaats van dat ze blij werd, leek ze juist onrustiger te worden.
“Je moet nu gaan,” zei ze snel. “Alsjeblieft… ga weg.”
Iets klopte niet
Die woorden voelden vreemd.
Zijn dochter had hem nog nooit zo behandeld. Hun band was altijd sterk geweest. Dit gedrag was totaal anders dan wat hij kende.
Hij maakte geen ruzie. Hij stelde geen vragen.
Maar diep vanbinnen wist hij: er klopt iets niet.
Toen hij zich omdraaide om weg te gaan, keek hij nog één keer naar het huis.
En toen zag hij het.
Binnen stonden twee onbekende mannen.
Ze zagen er niet uit als gewone bezoekers.
Er hing een spanning in de lucht die moeilijk te negeren was…
