Ik heb urenlang gehuild – niet alleen van liefdesverdriet, maar ook van opluchting.
De waarheid zwart op wit zien staan gaf me iets wat ik al drie jaar niet had gehad: een echt afscheid. Bella was gewoon een ander kind dat toevallig op mijn dochter leek. Niets meer. Gewoon toeval – pijnlijk en vreemd genoeg ook een zegen.
Een week later zag ik Lily naar Bella rennen op school. De twee lachten en liepen samen naar binnen. Van achteren leken ze sprekend op elkaar.
