Drie jaar later verhuisden mijn man John en ik naar een nieuwe stad om een ​​nieuwe start te maken.

Op Lily’s eerste schooldag zei haar juf per ongeluk dat ze een tweelingzus had. Ze nam me mee naar een ander klaslokaal om me een klein meisje te laten zien, Bella genaamd, die sprekend op Ava leek. Dezelfde krullen. Dezelfde lach. Ik viel flauw.

Ik was er even van overtuigd dat ik mijn dochter weer had gezien. John herinnerde me er voorzichtig aan dat mijn herinneringen aan die laatste dagen in het ziekenhuis fragmentarisch waren. Toch kon ik mijn gevoelens niet negeren. Ik vroeg om een ​​DNA-test.

Na dagen wachten kregen we de uitslag: negatief. Bella was niet Ava.