‘Dit gaat over een echt partnerschap,’ zei hij vastberaden. ‘We zijn gelijkwaardig in deze relatie, nietwaar?’
‘Natuurlijk wel,’ antwoordde ze. ‘Maar een echt partnerschap draait niet om het delen van de kosten van een verrassingsdiner dat je speciaal voor mij hebt gepland.’
De sfeer aan hun tafel veranderde drastisch. De achtergrondmuziek klonk ineens storend en veel te hard.
Enkele lange seconden staarden ze elkaar zwijgend aan.
De plotselinge exit die alles veranderde.
Toen maakte hij een klein gebaar naar hun serveerster. Ze kwam rustig naar hun tafel toe.
Zonder iets tegen zijn vriendin te zeggen, gaf hij haar zijn betaalkaart.
Hij betaalde de volledige rekening zonder dat er nog een woord tussen hen gewisseld werd.
Geen discussie. Geen argumentatie. Geen uitleg.
Hij stond op van tafel.
‘Ik zie je vast nog wel eens,’ zei hij op een vlakke, emotieloze toon.
En vervolgens liep hij gewoon het restaurant uit.
Zomaar, zonder om te kijken.
Ze zat daar volkomen verstijfd, voelde de hitte in haar nek opstijgen en haar handen begonnen oncontroleerbaar te trillen.
Ze kon niet bevatten wat er zojuist was gebeurd. Was dit een soort machtsspel? Verwachtte hij dat ze achter hem aan zou rennen? Dat ze zich ergens voor zou verontschuldigen?
De geluiden in het restaurant klonken wazig om haar heen. Ze voelde zich diep vernederd en blootgesteld in het bijzijn van vreemden.
Op dat moment kwam hun ober langzaam weer naar de tafel toe.
De vrouw zag er erg ongemakkelijk uit.
