Maar tegelijk zag ik ook de vrouw van wie ik hield. Ik zag haar Lily’s haren vlechten voor school. Ik zag haar lachen om iets doms op televisie. Ik zag haar een bord voor mij opscheppen en vragen of ik genoeg gegeten had. Het was alsof ik twee versies van hetzelfde leven naast elkaar moest dragen: de vertrouwde en de mogelijke waarheid.
Ik maakte het huis schoon alsof ik mijn gedachten probeerde te verdrijven, dekte de tafel en kookte een maaltijd die ik nauwelijks kon proeven. Elke tik van de klok voelde als een aftelling. Ik had gekozen voor gerechten die mijn vrouw altijd lekker vond, maar ook voor dingen die Lily graag at. Een tafelschikking die “gezellig” moest lijken, alsof dit een normale avond was. Ik zette kaarsen neer. Ik vouwde servetten. Ik deed alsof ik een man was die gewoon een Vaderdagdiner voorbereidde, niet iemand die een waarheid probeerde uit te lokken.
Mijn vrouw keek me die middag zelfs met een kleine glimlach aan. “Wat ben je heerlijk bezig,” zei ze. “Wat is de aanleiding?”
“Vaderdag,” antwoordde ik, en ik dwong mezelf om niet te knipperen.
Om 18:07 uur werd er eindelijk geklopt. Toen ik de deur opendeed, stond er een man van mijn leeftijd met een cadeautas. Een chocoladereep stak eruit. Zijn ogen werden groot toen hij me zag. Lily rende langs mijn benen en omhelsde hem zonder aarzeling, terwijl ze hem bij zijn naam riep. Mijn vrouw verscheen in de gang en werd bleek. Op dat moment verdween mijn laatste twijfel.
