Toen ze naar binnen stapten en de gebroken oude man in de tuin achterlieten, begon de zon te zakken. Voor anderen was het slechts een verandering van het licht. Maar voor Zainab was het het gevoel van een koele bries op haar wang, de geur van bloeiende teunisbloemen en het stevige, solide gewicht van een hand die de hare vasthield.
Ze zag geen licht, maar voor het eerst in haar leven bevond ze zich niet in het donker.
Het stenen huis aan de rivieroever werd een toevluchtsoord, een plek waar de lucht naar lavendel rook en het zachte gemurmel van een bergbeek een gestaag, ritmisch ritme gaf. Maar voor Yusha was vrede een fragiel glazen beeld. Hij wist dat de geheimen van zijn grootsheid – een dode dokter die herrees als dorpsgenezer – niet voor altijd verborgen zouden blijven.
De dienst begon ‘s nachts, toen de wind met een ongewone, woeste kracht tegen de luiken sloeg. Zainab zat bij de open haard en ving met haar gevoelige oren een geluid op dat niet bij de storm hoorde: het ritmische gekletter van wielen met ijzeren beslag en het zware, moeizame ademen van paarden die tot het uiterste werden gedreven.
‘Er komt iemand aan,’ zei ze, haar stem drong door het geknetter van het vuur heen. Ze stond op en greep instinctief naar het handvat van het kleine zilveren mesje waarmee ze kruiden hakte – en naar de schaduwen die ze nog steeds voelde loeren aan de rand van hun leven.
« » Vorig
Volgende
Een luide klop deed de zware eiken deur trillen.
Yusha liep naar de ingang, zijn gezicht verstrakte als het masker van de dokter die hij ooit was. Hij opende de deur en zag een man doorweekt van de ijskoude regen, gekleed in de met modder besmeurde livrei van een koninklijke bode. Achter hem stond een trillende zwarte koets, waarvan de lampen flikkerden als vervagende sterren.
‘Ik zoek iemand die repareert wat anderen weggooien,’ hijgde de boodschapper, terwijl hij de warme ruimte van het huisje inkeek. ‘Ze zeggen in het dorp dat hier een geest woont. Een geest met goddelijke handen.’
Yusha’s bloed stolde. « Je zoekt een bedelaar. Ik ben een eenvoudig man. »
‘Een gewone man redt het leven van de zoon van een houthakker niet door zijn schedel te trepaneren,’ antwoordde de boodschapper, terwijl hij een stap naar voren zette. ‘Mijn meester zit in de koets. Hij ligt op sterven. Als hij voor uw deur sterft, zal dit huis voor zonsopgang tot as verbrand zijn.’
Zainab liep naar Yusha toe en legde een hand op zijn schouder. Ze voelde de koortsachtige trilling van zijn pols. ‘Wie is de meester?’ vroeg ze met een kalme, koele stem.
‘De zoon van de gouverneur,’ fluisterde de boodschapper. ‘De broer van het meisje dat omkwam in de Grote Brand.’
De ironie zat hem in de fysieke last. Dezelfde familie die Yusha tot stof had doen vergaan, die zijn leven tot as had verbrand, verdrong zich nu rond de koets voor zijn deur en smeekte om het leven van hun erfgenaam te sparen.
‘Doe dit niet,’ fluisterde Zainab terwijl de boodschapper zich terugtrok om de patiënt op te halen. ‘Ze zullen je herkennen. Ze zullen je naar de galg brengen zodra zijn toestand stabiel is.’
‘Als ik dat niet doe,’ antwoordde Yusha met een hese, schorre stem, ‘dan vermoorden ze ons allebei. En wat nog erger is, Zainab… ik ben dokter. Ik kan niet toestaan dat iemand in de regen doodbloedt met een naald in mijn hand.’
Ze brachten een jonge man binnen – een jongeman van amper negentien, met een grauw gezicht en een granaatscherfwond in zijn dij, opgelopen tijdens een jachtongeluk. De geur van gangreen vulde de schone, kruidige kamer, als een weerzinwekkende inbreuk op een stervende wereld.
Yusha werkte in een koortsachtige trance. Hij gebruikte niet de primitieve instrumenten van een dorpsgenezer. Hij reikte in een verborgen compartiment onder de vloer en haalde er een fluwelen rol met zilveren instrumenten uit – scalpelmesjes die het vuurlicht met een dodelijke gloed weerkaatsten.
