‘Ik beweeg me nu op eigen kracht, Michael,’ antwoordde ik. ‘Er rusten geen verwachtingen van anderen meer op mijn schouders.’
Ik heb een nieuwe relatie – een man die bruggen bouwt, zowel letterlijk als figuurlijk. Toen ik hem vertelde over mijn ambities voor het bedrijf, noemde hij ze niet ‘schattig’. Hij vroeg of hij bij me mocht aanschuiven, zodat hij van me kon leren.
Soms, laat op de avond, denk ik terug aan het meisje dat ik was, dat in een stille gang de ivoorkleurige stof van haar jurk gladstreek. Ik wil haar vertellen dat de snelle hartslag geen angst was, maar de motor van haar eigen overleving die op gang kwam.
Ik kreeg die dag geen gelukkig einde. Ik kreeg iets beters. Ik kreeg een nieuw begin.
Toen ik de galerie verliet, kwam een koerier naar me toe met een onopvallende envelop. Daarin zat een enkel, handgeschreven briefje op briefpapier dat ik maar al te goed herkende: het familiewapen van de Millers, inmiddels verweerd en in reliëf gedrukt. Het was niet van Ethan. Het was van een privédetective die Linda maanden geleden had ingehuurd.
‘Elena, denk je dat de opname het enige geheim in die lounge was? Kijk eens naar de tweede pagina. Kijk wie er nog meer op de loonlijst van Miller stond. Je imperium is niet zo solide als je denkt.’
Ik sloeg de bladzijde om, en de naam bovenaan de lijst zorgde ervoor dat het champagneglas in mijn hand op de grond uiteenspatte.
Het was mijn vader.
