‘O, Ethan,’ antwoordde ik, terwijl ik een stap achteruit deed en mijn hand van de zijne terugtrok alsof hij onder de as zat. ‘Dit is de enige keer.’
Ik draaide me naar de menigte, mijn blik viel op het verwarde gezicht van mijn vader en vervolgens op het roofzuchtige masker van Linda Miller. Ze stond al overeind, haar instinct tot zelfbehoud nam het over.
‘Lieve, je bent duidelijk overstuur,’ snauwde Linda, haar stem vol autoriteit van een vrouw die gewend was directievergaderingen stil te krijgen. ‘De stress van vandaag heeft duidelijk je beoordelingsvermogen aangetast. Ethan, breng haar terug naar de suite.’
Ik negeerde haar. Ik reikte in het midden van mijn boeket – witte pioenrozen en lavendeltakjes – en haalde mijn smartphone tevoorschijn. Ik tikte één keer op het scherm.
Het geluidssysteem van de balzaal, ontworpen om de welluidende klanken van een strijkkwartet weer te geven, barstte plotseling los met het rauwe, vervormde geluid dat ik een uur eerder had opgenomen.
‘Het kan me niet schelen wat er met haar gebeurt, mam. Ik wil alleen maar toegang. Ik wil het geld.’
De balzaal verstomde. Ik zag hoe de kleur uit Ethans gezicht verdween en plaatsmaakte voor een grauwe, ziekelijke bleekheid. Het was de blik van een man die toekeek hoe zijn levenswerk – zijn grootste bedrog – in vlammen opging voor de ogen van duizend getuigen.
« Zodra die ring om haar vinger zit, wordt alles wat de Carters in veertig jaar hebben opgebouwd, onderdeel van de nalatenschap van Miller. Zorg er gewoon voor dat ze emotioneel blijft, Ethan. Ze is makkelijk in de omgang. »
De opname eindigde. De stilte die volgde was zwaarder dan het geluid. Het was het geluid van een stervende reputatie. Mijn vader stond op, zijn kaken strak gespannen, zijn ogen brandend van een koude, aristocratische woede die zelfs de dapperste mannen in de kamer deed terugdeinzen.
‘Ethan,’ zei mijn vader, met een lage, dreigende bromstem. ‘Ik denk dat je moet vertrekken. Nu.’
‘Wacht!’ riep Linda, haar stem verheven tot een panische toon. ‘Dit is een misverstand! Die audio kan van alles zijn! Het is verzonnen! Elena probeert mijn zoon in verlegenheid te brengen omdat ze labiel is!’
Precies op dat moment gingen de zijdeuren van de balzaal open. Michael Harris liep door het gangpad, met zijn aktentas in de hand, geflankeerd door twee mannen in donkere pakken die er niet uitzagen als bruiloftsgasten. Ze leken eerder op mannen die dagvaardingen uitreikten en forensische audits uitvoerden.
« Als juridisch adviseur van de familie Carter, » kondigde Michael aan, zijn stem door Linda’s hysterische gehuil heen snijdend, « ben ik hier om de situatie te verduidelijken. Mevrouw Carter heeft de ‘kwade trouw’-clausule van de drie maanden geleden ondertekende huwelijkse voorwaarden ingeroepen. Gezien het bewijs van opzettelijke financiële fraude en emotionele manipulatie, wordt de toegang van de familie Miller tot alle bezittingen van Carter hierbij beëindigd. Met onmiddellijke ingang. »
Linda greep naar haar borst, een theatraal gebaar bedoeld om medelijden op te wekken. Ze begon te hijgen, haar adem stokte in een uiting van dramatische nood. « Jij… jij hebt dit gepland? Jij hebt deze publieke vernedering georkestreerd? »
Ik keek vanaf het altaar op haar neer, de sleep van mijn jurk lag als een gevallen wolk om me heen.
‘Nee, Linda,’ zei ik, mijn stem zonder enige emotie. ‘Je was van plan me als opstapje te gebruiken. Je was van plan de erfenis van mijn familie als een aaseter te behandelen. Ik was er alleen maar op uit om jou te overleven.’
Ethan zakte op zijn knieën op de met fluweel beklede treden van het altaar. De ‘prins’ was in zestig seconden tot een bedelaar gereduceerd. Hij greep naar de zoom van mijn jurk, zijn ogen vol tranen waarvan ik nu wist dat ze slechts een van zijn wapens waren.
‘Elena, alsjeblieft,’ stamelde hij. ‘Ik was bang. Zo bedoelde ik het niet. Ik hou echt van je. We kunnen dit overwinnen. Doe ons dit niet aan. Denk aan alles wat we samen hebben opgebouwd.’
‘We hebben niets opgebouwd, Ethan,’ antwoordde ik, terwijl ik een stap achteruit deed zodat zijn vingers alleen de lucht raakten. ‘Jij bouwde een val. Ik bouwde een toekomst. En die twee zijn niet langer met elkaar te verenigen.’
Ik keek naar de ambtenaar van de burgerlijke stand, die als aan de grond genageld stond, zijn boek nog steeds open op de pagina over ‘Eeuwige Liefde’.
‘De ceremonie is voorbij,’ zei ik tegen hem.
Toen keek ik naar de menigte. Mijn vrienden, mijn zakelijke concurrenten, de mensen die dit verhaal nog decennia lang zouden navertellen. Ik voelde me niet beschaamd. Ik voelde me geen slachtoffer. Ik voelde me de machtigste persoon in de zaal.
‘Mijn excuses voor de overlast,’ zei ik tegen de gasten. ‘Maar de Carters organiseren geen feesten om leugens te vertellen. Geniet alstublieft van de receptie. Het eten is betaald, de champagne is van topkwaliteit en de bruid viert officieel haar onafhankelijkheid.’
