‘Ik heb hier vlakbij ook een klein huisje gekocht,’ vervolgde Michael. ‘Het is van jou. Geen huur. Geen verplichtingen. Gewoon een plek om te slapen zonder je zorgen te hoeven maken over waar je parkeert.’
Het restaurant barstte in lachen uit.
Er brak spontaan en luid applaus uit. Een vrouw veegde haar ogen af. Een man stond op en klapte tot zijn handpalmen prikten.
Henry bewoog zich niet.
‘Ik begrijp het niet,’ zei hij zachtjes.
Michael kwam dichterbij. ‘Dat hoeft niet. Weet dit gewoon: je hebt meer voor deze plek betekend dan wie dan ook beseft. Het is tijd dat er iets voor teruggegeven wordt.’
Henry’s handen trilden lichtjes. Hij drukte ze tegen elkaar om zichzelf te kalmeren. ‘Dank je wel,’ zei hij. ‘Ik weet niet hoe ik je kan bedanken—’
‘Dat heb je al gedaan,’ antwoordde Michael.
Hij was nog niet klaar.
‘Ik zou het ook leuk vinden als je Floor Manager zou worden,’ zei Michael. ‘Als je dat wilt. Volledige arbeidsvoorwaarden. Een salaris. En de bevoegdheid om mee te helpen deze plek weer op te bouwen tot wat hij zou moeten zijn.’
Henry keek de kamer rond. Naar de gezichten. Naar de toonbank die hij duizenden keren had afgeveegd. Naar het restaurant dat zowel een toevluchtsoord als een last voor hem was geweest.
‘Dat zou ik wel willen,’ zei hij uiteindelijk.
