Terwijl ik de boekenplank met klassiekers aan het bijvullen was, rinkelde het late middaglicht, dat door de stoffige ramen naar binnen viel, zachtjes de bel boven de deur van de boekhandel. Het was meestal mijn favoriete moment van de dag: stil en kalm, gevuld met de unieke rust die je alleen tussen rijen boeken vindt. Dat was het moment waarop ik haar voor het eerst opmerkte.
Ze kon niet ouder dan zestien zijn, met een laag opgetrokken hoodie en een openhangende rugzak aan haar zij. Ze keek nerveus om zich heen, haar vingers trillend boven de pocketboekenafdeling. Er was iets aan haar bewegingen – aarzelend en bijna verontschuldigend – waardoor mijn maag zich samenknijpte van bezorgdheid. Ik keek toe hoe ze een versleten exemplaar van een roman in haar tas stopte.
Ik liep dichter naar haar toe. ‘Hé,’ zei ik zachtjes. ‘Kunnen we even praten?’
