Na het auto-ongeluk lag ik vijftien dagen in een ziekenhuisbed – vijftien eindeloze dagen die in elkaar overliepen onder het felle tl-licht en het constante ritme van de machines. Mijn lichaam was op een manier gebroken die ik nog niet kon bevatten, en mijn stem was verstomd, gevangen tussen pijn en medicatie. De artsen zeiden dat ik geluk had dat ik nog leefde. Maar zo voelde het niet. Het voelde alsof ik zweefde in een stille, lege leegte waar de tijd zonder mij voortschreed.
Er kwam niemand.
Mijn kinderen woonden ver weg en konden niet zomaar van hun werk of school weg. Mijn vrienden maakten zich wel zorgen, maar het leven trok hen steeds weer naar andere kanten. Elke dag gleed voorbij met verpleegkundigen die van dienst wisselden, artsen die dossiers controleerden en uren die eindeloos leken te duren. De nachten waren het moeilijkst. Dan sloeg de eenzaamheid toe, zwaar en onoverkomelijk.
Bijna elke avond verscheen er echter een meisje.
