en heden terecht was gekomen – precies het scenario dat ik dacht te willen voorkomen. Maar naarmate de avond vorderde, begon de aanvankelijke kilte te smelten. We vonden onze oude ritmes terug met gedeelde verhalen en inside jokes. Tegen de tijd dat het hoofdgerecht was afgeruimd, voelde de kamer eindelijk aan als het toevluchtsoord dat ik voor ogen had. Totdat mijn moeder voorstelde om de zelfgemaakte taart aan te snijden.
‘Het mag niet verloren gaan,’ zei ze nonchalant, verrassend hoffelijk gezien de omstandigheden. Ik aarzelde. Ik wilde de taart het liefst in de doos laten zitten en vergeten, maar ik wist dat weigeren de ongemakkelijke situatie alleen maar zou verlengen tot in het maanlicht. Ik stemde toe, in de hoop dat de avond goed zou eindigen.
Handen die een oude foto en een handgeschreven brief vasthouden.
