Zonder het zelf te beseffen, begon Clara zich op dezelfde manier te gedragen. Ze plande kleine dingen. Ze bereidde zich voor zonder in paniek te raken. En op de een of andere manier voelden haar dagen lichter aan.
Op een avond zaten ze samen aan de keukentafel, in een comfortabele stilte versgekookte eieren te pellen. Het was een alledaags moment, maar het had een warmte die Clara niet had verwacht. Ze glimlachte en voelde dat er iets op zijn plek viel.
Ze was niet langer angstig – niet over de eieren, niet over het feit dat ze dingen ‘verkeerd’ deed, niet over het leven volgens tradities waarmee ze niet was opgegroeid. Ze begreep het nu: Ruths gewoonten waren geen voorschriften om op te volgen. Het waren daden van zorg, die stilletjes van dag tot dag werden doorgegeven.
‘Ik denk dat ik het begrijp,’ zei Clara zachtjes.
