Een simpele daad van vriendelijkheid in de winkel die ik me altijd zal herinneren.
Zonder er veel over na te denken, stapte ik naar voren en betaalde de resterende kosten.
Het leek me de meest voor de hand liggende oplossing – niets bijzonders. Toen ik haar de bon gaf, keek ze me met grote, dankbare ogen aan.
Tot mijn verrassing kwam ze dichterbij en gaf me een snelle, stevige knuffel. Met een zachte, licht trillende stem legde ze uit dat de taart voor haar moeder was, die zich niet lekker voelde, en dat ze iets wilde doen om haar dag op te fleuren.
Er lag een stille kracht in haar woorden die haar leeftijd ver te boven leek te gaan.
Ze bedankte me nogmaals en haastte zich de winkel uit voordat ik kon reageren.
Terwijl ik verder aan het winkelen was, moest ik steeds aan haar denken – haar situatie, haar stille moed en haar vastberadenheid bleven me bij.
