Ik liep gewoon naar hem toe en omhelsde hem. In dat stille moment begreep ik alles wat ik moest weten.

Hij had niet gebeld omdat er iets dramatisch was gebeurd. Hij had gebeld omdat hij zich overweldigd voelde, moest wennen aan een nieuw leven, meer met zich meedroeg dan hij liet zien, en behoefte had aan een vertrouwd gesprek.

We brachten de rest van de dag samen door, pratend over lessen, routines en kleine details die ineens betekenisvol aanvoelden. Ik probeerde niets op te lossen of te veel vragen te stellen. Ik luisterde gewoon. Voordat ik wegging, glimlachte hij op een manier die ik al maanden niet meer had gezien – lichter, meer ontspannen.