In een net handschrift stonden de woorden:
“Verlies de hoop niet. Je bent sterker dan je denkt.”
Er stond geen naam bij. Geen datum. Geen uitleg.
Ik zat daar lange tijd, met dat briefje in mijn handen, en herbeleefde die stille nachten in mijn gedachten. Misschien was het achtergelaten door een medewerker wiens naam ik nooit heb geweten. Misschien was het geschreven tijdens een moment dat ik me niet meer herinner. Of misschien was het iets wat ik pas moest terugvinden nadat ik die plek had verlaten.
Wat de oorsprong ook was, het briefje is me altijd bijgebleven.
Het herinnerde me eraan dat troost soms komt zonder dat je erom hoeft te vragen begrepen te worden. Dat vriendelijkheid niet altijd een spoor achterlaat. En dat kracht kan worden gewekt door de eenvoudigste woorden, gesproken – of geschreven – op precies het juiste moment.
Soms gaat het er niet om wie de aanmoediging gaf.
Het gaat erom wat het je heeft geholpen te worden.
