“Rust nu uit.”
“Geef niet op.”
“Je doet het beter dan je denkt.”
Het waren simpele zinnetjes, maar in die steriele ruimte betekenden ze alles.
Op die momenten voelde ik me gezien – niet als een patiëntennummer of een dossier, maar als een persoon. Zijn aanwezigheid werd onderdeel van mijn routine, een stille geruststelling dat ik niet helemaal alleen was tijdens een van de moeilijkste periodes van mijn leven.
