Tien jaar later

De vergaderzaal was gevuld met een stille, zelfverzekerde sfeer.

Een vrouw stond vooraan en presenteerde de blauwdrukken voor een groot stadsontwikkelingsproject. Haar stem was kalm. Helder. Vastberaden.

Zij was vicepresident Evelyn Carter .

Achter in de zaal zaten twee jongvolwassenen. Lucas en Mia, inmiddels studenten, keken vol trots toe.

Na de vergadering liep Evelyn naar een oudere man die bij het raam zat.

‘Andrew,’ zei ze zachtjes. ‘Dank je wel voor die maaltijd van tien jaar geleden.’

Hij glimlachte.

‘Het was geen maaltijd,’ antwoordde hij. ‘Het was geloof.’