Het telefoontje dat alles veranderde.
De volgende ochtend bleef mijn telefoon maar trillen. Het was Léa . In paniek. In tranen.
— Je moet komen. Meteen.
Toen ik bij haar thuis aankwam, vertelde ze dat ze zich een uitspraak van haar moeder herinnerde: « Mijn meest waardevolle bezittingen zijn veilig, uit het zicht. » Léa had het hele appartement overhoop gehaald, maar niets gevonden.
Op dat moment viel zijn blik op de bloempot.
Met een ongemakkelijk gevoel ging ik naar huis en haalde ik de kluit aarde voorzichtig uit de pot.
