Een erfenis die onbeduidend leek.
Op de dag dat het testament werd voorgelezen, arriveerde Léa , in het zwart gekleed, met een bijna verontrustend zelfvertrouwen. Ze erfde alles: het appartement, de rekeningen, de familiejuwelen, elk meubelstuk. Toen wendde de notaris zich tot mij.
Hij gaf me maar één ding:
een oude terracotta bloempot.
Geen cent. Geen waardevolle spullen. Alleen die plant die er altijd al had gestaan, stil, in een hoek van de woonkamer. Vreemd genoeg voelde ik geen wrok. Ik had hem water gegeven, verzorgd en er zelfs jarenlang tegen gepraat tijdens mijn eenzame momenten. Het was als een vertrouwde aanwezigheid.
Léa kon op haar beurt een grinnikje niet onderdrukken.
« Ze heeft je echt te pakken. Jarenlang heb je haar gratis gediend, en dit is je beloning. Ik hoop dat je je lesje leert. »
Ik ben vertrokken zonder te antwoorden.
