De hint die vragen opriep
Terwijl Bryan genoot van zijn cocktails en met collega’s praatte, besloot Melanie de woonkamer op te fleuren door de stereo aan te zetten en fonkelende kerstlichtjes op te hangen. De geur van kaneelkaarsen vulde de lucht en de glinstering van slingers sierde hun kleine kunstkerstboom – dit was Melanie’s meest geliefde tijd van het jaar. Ze koesterde de vreugde van het creëren van een gezellige, feestelijke sfeer. Ze voelde een steek van verdriet toen ze zich realiseerde dat Bryan zelden nog de energie of tijd had om haar te helpen met de voorbereidingen voor de feestdagen.
Het was al middernacht en Bryan was nog steeds niet thuis. Melanie probeerde de verleiding te weerstaan om hem nog een berichtje te sturen en hield zichzelf bezig met het ophangen van kerstsokken en het inpakken van cadeautjes. Het was bijna half twee ‘s nachts toen ze het gerinkel van sleutels aan de deur hoorde. Bryan kwam binnen, zijn ogen wazig van de champagne of de whisky – ze kon er de vinger niet op leggen.
‘Hé daar,’ zei Melanie zachtjes, terwijl ze snel naar hem toe liep om hem te helpen zijn evenwicht terug te vinden. Hij mompelde iets onduidelijks en leunde op haar voor steun terwijl ze hem naar hun slaapkamer leidde. Ze nam de tijd en knoopte voorzichtig zijn shirt los om hem in zijn pyjama te helpen. Toen zag ze dat er boven haar vrolijke briefje nog wat extra tekst stond.
Boven de letters die ze had geschreven, was een zin in een andere kleur toegevoegd:
“U mag het wisselgeld houden.”
Melanie knipperde met haar ogen, haar gedachten tolden door elkaar. Ze boog zich iets verder voorover en realiseerde zich dat het niet haar handschrift was – of dat van Bryan. Ze fronste haar wenkbrauwen. Het leek een slim antwoord op de waarschuwing die ze had gegeven. Eerst moest ze even lachen, denkend dat het gewoon haar dronken collega’s waren die haar briefje hadden gevonden en besloten hadden mee te spelen met de grap. Terwijl ze naast Bryan in bed kroop, dwaalden haar gedachten steeds weer af. Die woorden hadden een onheilspellende lading: « Houd het wisselgeld maar. » Het kwam me persoonlijk over, misschien zelfs een beetje sarcastisch.
Melanie fluisterde welterusten, haar adem stokte even toen ze de contouren van Bryans schouders in de zachte gloed van het schemerlicht zag, in een poging haar zorgen opzij te zetten. Ze bleef zichzelf vertellen dat hij gewoon dronken was, dat hij zich prima had vermaakt op het kerstfeest. Toch begon er een knoop in haar maag te ontstaan, die suggereerde dat deze boodschap misschien meer betekenis had dan zomaar een onschuldige grap.
