Het hotel floreerde.
Hun relatie bloeide op.
Op een avond, terwijl de sneeuw buiten de ramen viel, fluisterde Riley woorden die Mason nooit had verwacht te horen:
« Weet je, Mason… voordat jij er was, dacht ik dat mensen zoals ik het niet waard waren om opgemerkt te worden. »
Hij verstijfde.
Haar stem trilde.
“Ik ben in armoede opgegroeid. Ik had twee banen. Mensen behandelden me alsof ik onzichtbaar was. Alsof ik er niet toe deed. Alsof vriendelijkheid een teken van zwakte was.”
Ze keek hem met trillende ogen aan.
“Maar je hebt me gezien. Je hebt me echt gezien.”
Mason legde zijn hand op haar wang.
“Riley… je was nooit onzichtbaar. Je straalt zo fel dat het pijn doet.”
‘Ik wist het gewoon niet,’ fluisterde ze.
‘Ja,’ fluisterde hij.
Hij kuste haar op haar voorhoofd.
Toen fluisterden ze de woorden terug die hun toekomst bezegelden:
« Niemand – echt niemand – met zo’n hart als het jouwe is ooit klein. »
Het voorstel.
Zes maanden later organiseerde het hotel een personeelsavond ter waardering van het personeel.
Licht. Muziek. Bloemen.
Riley dacht dat ze daar was om een toespraak te houden.
Maar toen ze de balzaal binnenkwam, stond het hele personeel met kaarsen in de hand.
En Mason stond in het midden, gekleed in een pak, met een klein fluwelen doosje in zijn hand.
Ze hield haar adem in.
‘Riley Bennett,’ zei Mason met trillende stem, ‘de dag dat ik me vermomde als conciërge was de beste fout die ik ooit heb gemaakt.’
Iedereen lachte.
‘Jij hebt dit hotel veranderd,’ zei hij.
‘Jij hebt mij veranderd.’
Hij knielde neer.
“Wil je met me trouwen?”
Riley barstte in tranen uit.
‘Ja,’ stamelde ze.
‘Ja. Duizendmaal ja.’
Het personeel barstte in gejuich uit.
Iemand heeft glitterkanonnen afgeschoten.
De pianist begon een liefdeslied te spelen.
Mason schoof de ring om haar trillende hand.
En Riley fluisterde:
“Ik kan niet geloven dat de man tegen wie ik schreeuwde omdat hij zo slecht dweilde, nu mijn verloofde is.”
Hij lachte tijdens haar kus.
“Ik dweil nu beter.”
