---

Na zes maanden zaten ze op dezelfde stoffige binnenplaats waar Daniël ooit met zijn nutteloze bloemen was aangekomen.

‘Als je nee zegt,’ zei Daniël zachtjes, ‘dan begrijp ik het.’

Emily heeft het lange tijd bestudeerd.

Toen knikte hij.

‘Ja,’ zei ze zachtjes.

“Ja, we willen het opnieuw proberen.”

“Maar als gelijken.”

Jaren later, toen ze opnieuw trouwden in het gemeenschapscentrum dat ze samen hadden gebouwd, was er geen sprake meer van luxe.

Gewoon gelach.

Gezinnen.

Kinderen rennen door de gangen.

En vrede.

Terwijl ze onder de stille sterrenhemel van Kentucky naar huis liepen, fluisterde Daniel:

“Ik moest bijna alles verliezen om te leren wat er echt toe doet.”

Emily kneep in zijn hand.

« Soms neemt het leven je af waar je te veel van hebt… zodat je eindelijk kunt zien wat je miste. »

En voor het eerst in zijn leven begreep de miljardair het.

Ware rijkdom was niet wat hij bezat.

Het was wat hij eindelijk had leren bouwen, met zijn handen, met zijn hart en met de mensen om hem heen.