Ze bekeek het boeket alsof het een slechte grap was.

‘Ben je gekomen om mijn vergeving te kopen?’ vroeg hij.

‘Hoe kocht je vroeger al die andere dingen?’

Op dat moment kwam een ​​oude man aanlopen over het zandpad met een emmer water.

Hij knikte naar Emily.

‘Is alles in orde, juffrouw Emily?’

‘Alles is in orde, meneer Harris,’ antwoordde ze vriendelijk. ‘Gewoon een oude bezoeker.’

Toen de buurvrouw vertrok, zuchtte ze en ging opzij staan.

‘Kom binnen,’ zei hij. ‘Voordat de hele stad begint te roddelen.’

Het interieur van het huis trof Daniel als een tweede klap.

Een kleine ruimte deed dienst als zowel keuken als woonkamer. Een oude ventilator draaide traag rond vlak bij het plafond. De meubels waren onsamenhangend en versleten.

Maar alles was schoon.

Netjes.

Waardig.

‘Ga zitten,’ zei Emily, wijzend naar een plastic stoel.

Daniël zat stijfjes en keek ongelovig om zich heen.

‘Hoe ben je zo terechtgekomen?’ vroeg ze met gedempte stem.

Emily keek hem recht in de ogen.

‘Wil je het echt weten?’ vroeg hij.

“Of wil je je gewoon minder schuldig voelen?”

Hij opende zijn mond om te antwoorden, maar zij ging verder.

“Nadat je me eruit had gezet, probeerde ik opnieuw te beginnen. Ik verkocht mijn sieraden. Ik huurde een klein appartementje. Ik zocht een baan.”

Hij hield even stil.

Weet je wat ik gevonden heb?

“Gesloten deuren.”

Daniel fronste zijn wenkbrauwen.

“Ik heb nog nooit…”

‘Ja, dat heb je gedaan,’ onderbrak ze kalm.

“Je hebt mensen verteld dat ik labiel was. Dat ik bedrijfsgeheimen wilde stelen. Dat ik gevaarlijk was.”

Daniels borst trok samen.

‘Je hebt me niet alleen je huis uitgezet,’ zei ze. ‘Je hebt mijn naam overal gewist.’