Het was ‘s ochtends stil in de Sheridan Family Clinic, zo stil dat elke tik van de klok luider klonk. Dr. Samuel Hayes was bezig met het afronden van een routinepatiëntendossier toen de voordeur plotseling openvloog.
Familierechtconsult
Een man strompelde binnen met een meisje in zijn armen – bleek, trillend en nauwelijks bij bewustzijn.
‘Alstublieft, ze heeft pijn,’ zei hij buiten adem. ‘Mijn stiefdochter… ze kan niet eens meer staan.’
De verpleegster snelde naar voren en binnen enkele seconden werd het meisje naar een onderzoekskamer gebracht. Haar naam was Lily Bennett , veertien jaar oud. Ze zag er fragiel uit – haar lange blonde haar was doorweekt van het zweet en haar gezicht was bleek.
Dokter Hayes kwam binnen, kalm en beheerst als altijd. « Hallo Lily. Ik ben dokter Hayes. Ik zal voor je zorgen, oké? »
Ze knikte zwakjes, maar bleef naar de man kijken – haar stiefvader, Mark Bennett , die bij de muur stond en nerveus in zijn handen wringde.
‘Pijn in de onderbuik?’, vroeg de dokter.
Mark antwoordde voor haar. « Al dagenlang. Ze eet nauwelijks. Ze zegt dat het pijn doet als ze beweegt. »
Dokter Hayes fronste zijn wenkbrauwen. « Laten we eens kijken. »
Terwijl hij voorzichtig haar buik onderzocht, voelde er iets niet goed aan. De plek was stevig – onnatuurlijk rond voor een meisje van haar leeftijd. Lily deinsde terug toen hij er lichtjes op drukte.
‘Hoe lang speelt dit al, Lily?’ vroeg hij zachtjes.
Haar stem was nauwelijks hoorbaar. « Een paar weken. »
‘Ik denk dat we een echografie nodig hebben,’ zei dokter Hayes, terwijl hij naar Mark keek. ‘Daarmee kan ik zien wat er vanbinnen gebeurt.’
Mark knikte snel, zijn gezichtsuitdrukking ondoorgrondelijk.
Het apparaat zoemde zachtjes toen het werd aangezet. Dr. Hayes smeerde een dun laagje gel over Lily’s buik en begon de sonde te bewegen. Het zwart-witte scherm flikkerde aan — wazige vormen, eerst onduidelijk. Toen verscheen er iets helders.
Een hartslag.
En toen nog een geluid — ritmisch, constant, onmiskenbaar.
Dr. Hayes verstijfde. Zijn hartslag versnelde. Op het scherm verscheen een klein menselijk vormpje, opgerold in Lily’s baarmoeder – kleine vingertjes, een vage beweging. De foetus was minstens 26 weken oud .
Hij draaide zich langzaam om naar Mark, die met een lege blik naar de monitor staarde.
‘Wat… wat is dat?’ vroeg Mark.
