Er stond:
“Bedankt dat u zo vriendelijk bent geweest. De meeste mensen zien me alleen maar als iemand die dingen repareert en me snel weer de deur uit stuurt.”
Toen je me vandaag thee aanbood en vroeg hoe mijn dag was geweest, moest ik denken aan mijn overleden vrouw. Zij zorgde er altijd voor dat ik nooit zonder een warm drankje de deur uitging.
Even heel even had ik het gevoel dat ik niet onzichtbaar was.
Hier is mijn nummer – mocht je ooit weer hulp nodig hebben, of gewoon iemand die begrijpt hoe het voelt om alleen te zijn.”
Ik stond daar verbijsterd. Het was geen liefdesbrief – het was een bericht van iemand die duidelijk zowel dankbaarheid als verdriet voelde.
Die avond deelde ik het briefje met mijn zoon.
