Toen viel alles op zijn plaats. Mijn vader had altijd bewondering gehad voor het vermogen van cactussen om zonder gedoe te overleven, om te gedijen ondanks soms moeilijke omstandigheden. Stil, zonder te klagen.
Ik herinnerde me dat hij ooit, terwijl hij de cactus water gaf, had gezegd: “Dit is een sterke. Hij geeft niet veel terug, maar hij blijft.” Ik had toen gelachen en gezegd dat het een saaie plant was. Hij had alleen maar geglimlacht, alsof hij iets wist wat ik nog niet begreep.
Nu hoorde ik die zin terug in mijn hoofd en voelde ik hoe die ineens een andere betekenis kreeg. Misschien had hij zichzelf erin herkend. Misschien had hij mij willen leren dat sterk zijn niet betekent dat je nooit breekt, maar dat je leert hoe je blijft staan.
Wanneer de waarde duidelijk wordt
Een paar dagen later belde mijn stiefzus me op. Ze wilde de cactus terug. Het was tenslotte « maar een plant ». Ik weigerde kalm. Niet uit rancune, maar omdat ik voelde dat deze band nu van mij was.
Ik weet nog hoe haar stem klonk: licht, haast achteloos, alsof ze vroeg om een kookboek dat per ongeluk was meegegaan. Ze zei dat de cactus eigenlijk altijd in de woonkamer had gestaan, dat hij “bij het huis hoorde”, dat het toch vreemd was dat ik die had meegenomen. Ik luisterde en merkte dat ik niet boos werd. Ik voelde eerder een soort helderheid.
Ik zei dat ik hem al had. Dat ik hem hield. Dat het zo in het testament stond. Er viel een stilte aan de andere kant van de lijn. Toen kwam er een zucht, een halve lach, en ze zei iets over dat ik altijd al koppig was geweest. Misschien was dat waar. Maar dit keer voelde het niet als koppigheid. Dit keer voelde het als iets wat ik eindelijk voor mezelf opeiste: niet geld of bezit, maar betekenis…
