‘Je kunt niet zomaar weglopen uit dit gesprek,’ snauwde hij.
Ze sloeg haar armen over elkaar, duidelijk in een poging haar standpunt te verdedigen, maar haar ogen schoten heen en weer – op zoek naar een uitgang, naar iemand die haar zou opmerken.
Voordat ik er goed over na kon denken, had mijn lichaam de beslissing al voor me genomen.
Ik ging tussen hen in staan, dichtbij genoeg om mijn aanwezigheid onmiskenbaar te maken.
‘Hé,’ zei ik vastberaden. ‘Is er hier een probleem?’
De man bekeek me van top tot teen, met een geïrriteerde uitdrukking op zijn gezicht. « Dit gaat u niets aan. »
Ik aarzelde geen moment. « Jazeker. Ze is mijn zus. »
De ogen van de vrouw werden even groot, maar ze begreep het meteen.
‘Ja,’ zei ze snel, met een vleugje opluchting in haar stem. ‘Mijn broer.’
De man sneerde. « Sinds wanneer? »
‘Al sinds jaar en dag,’ antwoordde ik, terwijl ik hem strak aankeek zonder te knipperen. ‘Nu, laat me met rust.’
Even leek het erop dat hij te ver zou gaan. Zijn kaak spande zich aan, trots streed tegen berekening. Toen mompelde hij iets binnensmonds, wierp haar een blik toe vol onafgemaakte woorden en draaide zich om.
‘Ongelooflijk,’ snauwde hij terwijl hij wegliep.
Toen hij de hoek om verdween, leek de spanning van de straat weg te ebben. De vrouw haalde diep adem.
‘Dank u wel,’ zei ze. ‘Ik—hij was niet—nou ja, ik voelde me niet per se onveilig, maar—’
‘Ik snap het,’ zei ik. ‘Gaat het goed met je?’
Ze knikte en schoof een plukje haar uit haar gezicht. « Ja. Echt. Dank je wel dat je bent bijgesprongen. »
We wisselden namen uit. Niets bijzonders. Gewoon twee vreemden wier paden elkaar even kruisten. Ze glimlachte nog een keer, zwaaide en liep verder de straat in.
