Later die dag, toen we samen de boodschappen opruimden, zei hij dat hij me graag meer wilde helpen met de kleine klusjes die ik normaal gesproken alleen doe. Hij zei het niet met schuldgevoel of verplichting, maar gewoon oprecht. Het deed me beseffen hoeveel emotionele last ik onbewust met me meedroeg. Zijn bereidheid om bij te springen ging niet over het boodschappenlijstje; het ging over samenwerking. Het liet me zien dat steun subtiel kan zijn en toch een groot verschil kan maken.
