De inhoud die mijn perspectief veranderde.
Binnenin stonden trofeeën. Een heleboel.
Van kristal, zilver, gegraveerd met prestigieuze prijzen.
Ik pakte er eentje op.
« Ontvanger – Nationale Wetenschappelijke Onderzoeksbeurs. »
Nog een.
« Prijs voor uitmuntende wetenschappelijke publicatie – Uitzonderlijke impact. »
En nog een.
« Hoofdtoespraak – Internationaal Symposium. »
Onder de prijzen lagen prachtig ingebonden boeken. Verschillende exemplaren van hetzelfde werk.
Op de omslag: haar gezicht.
Een jongere versie, maar onmiskenbaar zij. Diezelfde kalme, zelfverzekerde blik die ik steeds minder zag.
Op de achterkant stond een biografie die een indrukwekkende carrière beschreef: vooraanstaand onderzoeker, werk dat hervormingen inspireerde, en gerekend tot de meest veelbelovende talenten van haar generatie.
Onder haar meisjesnaam, **Camille Martin**.
Ik zakte in elkaar op de grond.
Helemaal achterin, het reünieprogramma. Een handgeschreven briefje:
« Wij willen u dit jaar eren en nodigen u uit om te spreken. »
Er vormde zich een brok in mijn keel.
