Door ervoor te kiezen het te behouden, accepteerde de verteller niet perfectie, maar complexiteit. De ruimte bood de mogelijkheid om te luisteren – naar wat nooit gezegd werd en naar wie de ander werkelijk was.
Terwijl het licht over de vertrouwde vloeren gleed, leerden verdriet en dankbaarheid naast elkaar te bestaan. Het huis eiste geen afsluiting meer. Het liet die langzaam, eerlijk en op de eigen voorwaarden van de verteller tot stand komen.
