Een huurauto.

Mijn hart maakte een sprongetje alsof iets het van achteren had gegrepen. Uitgerekend een huurauto. Geen boodschappen. Geen rekening. Iets doelbewusts. Iets actiefs.

Verdriet sloeg onmiddellijk om in paniek.

Ik greep mijn sleutels en reed zonder na te denken weg, mijn handen trilden zo erg dat ik bijna de afslag miste. Logica bleef me achtervolgen – een vertraging, een fout, een systeemstoring – alles wat simpel en verklaarbaar was en de boel weer op zijn plek zou zetten. Ik droeg haar foto open op mijn telefoon als een talisman, bewijs dat dit niet echt kon zijn.

Bij het verhuurkantoor sprak ik te snel. De medewerker luisterde beleefd en afstandelijk, zoals mensen doen wanneer ze zich voorbereiden om zich te verontschuldigen voor een fout.