Je gezin kiezen, zonder omwegen.
De stilte die volgde was zwaar, maar vreemd genoeg ook bevrijdend. Toen werd de ceremonie hervat. Leo , een beetje wankel maar nog steeds waardig, begeleidde me naar het altaar.
Toen Camille terugkwam, was haar blik helder, vastberaden en gevuld met immense liefde. Op dat moment begreep ik dat ik niet zomaar met een vrouw trouwde, maar met een bondgenoot, klaar om degenen van wie ik houd te beschermen, wat de prijs ook mag zijn.
Een ontvangst gekenmerkt door vriendelijkheid.
De ontvangst voldeed volledig aan die onuitgesproken belofte. Leo lachte en danste, omringd door gasten die hem met warmte en respect behandelden. Er was geen ongemakkelijkheid meer, geen gefluister meer, alleen maar oprechte vreugde.
Natuurlijk hing de afwezigheid van Camilles ouders als een discrete schaduw in de lucht, maar die werd overschaduwd door iets sterkers: een gevoel van saamhorigheid.
