Wanneer de liefde haar weg terugvindt
Aan de andere kant van de lijn spant Mathis zich eerst op, maar breekt dan in tranen uit. Hij bekent zijn schaamte, zijn fouten, zijn angst om zijn moeders blik onder ogen te zien nadat hij haar teleurgesteld heeft. Lucas zegt kalm tegen hem: « Het is nog niet te laat, tenzij je zelf besluit dat het wel zo is. Ze wil alleen maar weten dat je haar niet bent vergeten. » De zoon schrijft het adres op: hij komt eraan.
Twee dagen later keerde Lucas terug naar school. Het lokaal was leeg; hij werd naar de binnenplaats geleid. Op een bankje hield mevrouw Dumas de hand van haar huilende zoon vast, zijn hoofd rustend op haar schouder, terwijl ze zijn haar streelde en voor het eerst in lange tijd oprecht glimlachte. Sindsdien komt Mathis haar elke week opzoeken, en voor dit familiefeest heeft hij haar zelfs mee naar huis genomen.
