Snikkend legde ze uit dat haar auto midden in de nowhere pech had gekregen. Ze had wanhopig geprobeerd haar vader te bereiken, maar hij had onlangs zijn nummer veranderd. Toen ze het oude nummer probeerde te bellen, bleek het contact dat als ‘Papa’ was opgeslagen, van mij te zijn – omdat dat nummer ooit van Helen was geweest.
Ik troostte haar en bleef aan de lijn tot er hulp arriveerde. Daarna ging ik in mijn auto zitten en huilde tot zonsopgang.
Een paar hartverscheurende seconden die avond leek het alsof Helen een weg terug naar mij had gevonden – al was het maar lang genoeg om me eraan te herinneren dat liefde nooit echt verdwijnt.
