Deel V: Het oordeel van de timmerman
Marilyn probeerde de slachtofferrol te spelen en huilde over haar « jarenlange ontberingen ». Maar Camille klapte een laptop open. « Op de dag dat je wegging, » zei Camille, « liet je niet alleen een briefje achter. Je tekende een juridische verklaring in ruil voor vijfduizend dollar uit het noodfonds van de familie – geld dat papa je gaf zodat je ‘opnieuw kon beginnen’ met die man in Atlanta. We hebben het notarieel bekrachtigde document. »
Marilyns gezicht werd lijkbleek. « Ik was jong! Ik wist niet wat ik deed! »
Toen kwam Ray de kamer binnen. Hij zag er niet uit als de vader van een miljardair; hij zag eruit als een man die zijn hele leven had gewerkt. Hij liep recht op de vrouw af die hij al dertig jaar niet had gezien. ‘Je hebt gelijk, Marilyn,’ zei hij zachtjes. ‘De meisjes weten niet hoe het is om met ‘niets’ te leven. Want ik heb ervoor gezorgd dat ze nooit het ‘niets’ hebben gevoeld dat jij achterliet.’
Hij somde de momenten op: de koorts van 40 graden, de wiskundetrofeeën, de nachten dat Valerie wilde stoppen met school om hem te helpen de elektriciteitsrekening te betalen. « Ik heb je niet veroordeeld omdat je wegging, » zei Ray. « Ik dacht gewoon dat je te klein was voor de baan. Maar terugkomen om de vrouwen die ik heb opgebouwd af te persen? Dát veroordeel ik wel. »
Valerie stond op. « Je vertrekt met lege handen. Niet omdat we het ons niet kunnen veroorloven, maar omdat je geen cent van ons geld hebt verdiend. Als je naar de pers stapt, publiceren we de documenten waaruit blijkt dat je je kinderen voor vijfduizend dollar hebt verkocht. De keuze is aan jou. »
