Tijdens een marineceremonie ter ere van de SEAL-teams zag admiraal Riker Blackwood een stille man in een versleten jas achter in de hangar staan. Met een grijns riep hij: « Wat is je roepnaam, held? » De menigte lachte terwijl de admiraal zijn spot voortzette. De veteraan bleef zwijgend, zijn blik gericht op een punt in de verte. Toen hij uiteindelijk te ver werd gedreven, hief hij zijn hoofd op en sprak slechts twee woorden die iedereen in de zaal onmiddellijk deden verstijven. Veteranen richtten zich op. Het gezicht van de admiraal werd bleek en plotseling begreep iedereen precies om wie ze hadden gelachen.
De lucht in de scheepswerf was zwaar van de zilte en dieselgeur, alleen onderbroken door het ritmische geluid van Thorn Merricks werk. Zijn gehavende handen bewogen met geoefende precisie over de verweerde romp van een oude vissersboot. De dageraad was nog maar net aangebroken boven de haven van West Haven, waar hij de afgelopen zeven jaar bijna elke ochtend had doorgebracht. Op 43-jarige leeftijd droeg zijn gezicht de lijnen van een man die veel tijd in de buitenlucht had doorgebracht, maar zijn ogen verraadden dat die jaren niet allemaal op rustig water waren doorgebracht. Ze scanden zijn omgeving met een subtiele waakzaamheid.
Het geluid van voetstappen deed hem omdraaien. Lana, zijn zestienjarige dochter, kwam dichterbij met twee reisbekers. ‘Je bent weer vertrokken zonder te eten,’ zei ze, terwijl ze hem er een aanbood.
‘Ik kon niet slapen,’ beaamde Thorn met een knikje. ‘Ik dacht dat ik maar vroeg op de Callahan-boot zou beginnen.’
Lana leunde tegen een stapel en keek toe hoe hij werkte. Ze haalde een opgevouwen papier uit haar rugzak. ‘Ik heb dit nodig, ondertekend. Schoolreisje naar de marinebasis volgende week voor fondsenwerving voor het muziekprogramma.’
Thorns hand aarzelde nauwelijks boven het toestemmingsformulier. ‘Waar is het voor?’ vroeg hij, op een nonchalante toon.
