Toen Ivy naar buiten stapte, werd ze begroet door twee bekende gezichten die de tand des tijds niet hadden doorstaan. Haar moeder zag er geëmotioneerd uit en haar vader hield een boeket bloemen vast dat er wat verwelkt uitzag. Ze spraken snel, noemden haar mooi en vertelden haar hoe trots ze op haar waren. Ze luisterde zwijgend, niet zeker wat ze hoopten te bereiken. Ze stemde ermee in om met hen te gaan eten, meer uit nieuwsgierigheid dan uit sentiment.
Het restaurant dat ze hadden uitgekozen was sinds haar jeugd nauwelijks veranderd. Terwijl ze samen zaten, keek Ivy toe hoe ze onrustig heen en weer bewogen en half afgemaakte gedachten herhaalden. Toen sloeg het gesprek een andere weg in. Ze opperden dat haar tante haar herinneringen had beïnvloed.
Ze zeiden dat ze altijd al terug hadden willen komen, dat de omstandigheden het gewoon hadden laten afweten. En toen, zoals ze stiekem al had verwacht, begonnen de verzoeken. Haar moeder had hulp nodig met een kapotte auto. Haar vader vertelde over een aanstaande verhuizing en financiële problemen. Ze spraken over nieuwe kinderen, groeiende gezinnen en de behoefte aan stabiliteit.
Ivy bleef kalm. Ze vertelde hen simpelweg dat ze bereid was te helpen als ze aan één voorwaarde voldeden. Opgelucht stemden ze snel in en vroegen alleen wat ze moesten aantrekken voor het evenement dat ze noemde.
Die zaterdag stroomde het gemeenschapscentrum vol met buurtbewoners, leraren, oud-klasgenoten en lokale kunstenaars. De ruimte bruiste van een feestelijke energie. Op het grootste spandoek stond een boodschap die voor Ivy meer betekende dan welke prijs dan ook: « Een eerbetoon aan de vrouw die van haar een kunstenaar heeft gemaakt. »
Haar ouders arriveerden vroeg, gekleed alsof ze verwachtten voorgesteld te worden. Ivy begeleidde hen naar de eerste rij. Even later gingen de deuren zachtjes open en stapte tante Carol naar binnen met een zorgvuldig samengesteld boeket in haar armen. Ze keek verward toen ze Ivy’s ouders zag, maar nam plaats naast Ivy. Toen hun handen elkaar raakten, voelde Ivy zich weer op haar gemak.
De presentatie begon met een reeks foto’s die op het podium werden geprojecteerd.
Er waren foto’s van kunstbeurzen, late studeersessies en kleine overwinningen die Ivy’s reis markeerden. Op elke foto was haar tante te zien, die haar aanmoedigde of gewoon naast haar stond. Het publiek mompelde waarderend. Haar ouders bewogen ongemakkelijk heen en weer.
Toen Ivy naar de microfoon stapte, haalde ze diep adem en sprak ze rechtstreeks vanuit de waarheid die ze al jaren met zich meedroeg.
« Deze avond is voor de enige ouder die is gebleven, » zei ze. « Voor de persoon die me onvoorwaardelijk heeft gesteund. Voor de vrouw die me nooit heeft gevraagd om opzij te stappen of me klein te maken. »
