Op een avond ving Ivy een gesprek op dat bevestigde wat haar hart al wist. Achter een gesloten deur klonken stemmen door de muren, niet boos of luid, maar vastberaden op een manier die haar rillingen bezorgde.
Donnie vertelde dat hij geen kinderen wilde. Hij maakte duidelijk dat hij anders dacht over het kind dat zijn achternaam droeg. Even later ging de telefoon van haar moeder.
Ivy herkende de stem van haar vader, die via de luidspreker op afstand klonk. Hij legde uit dat haar aanwezigheid in huis niet langer paste in de routine van zijn gezin.
Tegen de ochtend hadden haar ouders een oplossing gevonden. Ze pakten Ivy’s spullen in drie plastic zakken en reden haar naar het kleine gele huisje van haar tante. Ze bleven er niet lang genoeg om de vragen van haar tante aan te horen. Ze gaven geen uitleg. Binnen enkele minuten waren ze weer weg.
Tante Carol beschouwde het moment niet als een last. Ze opende de deur, begroette Ivy met een warme blik in haar ogen en liet haar binnen. Ze vroeg niet naar redenen of herhaalde beslissingen niet. In plaats daarvan maakte ze gegrilde kaassandwiches met iets te veel boter en stopte Ivy onder een deken die rook naar wasmiddel en oude pocketboeken.
Later die nacht, toen Ivy probeerde wakker te blijven om te voorkomen dat haar verdriet de overhand kreeg, zat haar tante naast het bed en streek een plukje haar van haar voorhoofd.
‘Je bent geen last,’ zei ze tegen haar. ‘Je bent een zegen.’
