Negen maanden verstreken, gevuld met tedere gesprekken met het kind waarvan ze dacht dat het in haar buik zat. Ze streelde haar buik en fantaseerde over het moment dat ze haar kleintje eindelijk zou vasthouden.
Eindelijk was de dag aangebroken. Ze kwam het ziekenhuis binnen, haar bolle buik vasthoudend, haar gezicht stralend van verwachting.
« Dokter, ik denk dat het tijd is, » zei ze met een glimlach.
De jonge dokter onderzocht haar, maar in plaats van haar vreugde te delen, betrok zijn gezicht. Hij riep zijn collega’s en er klonk zacht gefluister door de kamer. Uiteindelijk sprak een van hen voorzichtig:
“Mevrouw… neem me niet kwalijk, maar… wat maakte uw dokter er zo zeker van dat u zwanger was?”
Haar hart klopte sneller.
Waar heb je het over? Ik draag dit kindje al negen maanden! »
De dokter ademde langzaam uit en had moeite om de woorden uit zijn mond te krijgen.
« Je draagt geen baby. Dit is geen zwangerschap. Wat je in je draagt, is een enorme knobbel. »
Haar wereld stortte in een oogwenk in.
« Nee… dat is onmogelijk. Het onderzoek… deze regels… »
