“Waarom heb je me niet vanaf het begin bij je droom betrokken?”

Zijn ogen vulden zich met tranen.

Ik omhelsde hem stevig.

En voor het eerst in maanden voelde ik rust.

Een paar weken later reisden we samen naar Cebu.

Toen we aankwamen, zag ik het.

Een kleine school.

Bij de ingang: San Pedro Free Community School.

Kinderen renden lachend naar ons toe. Leraren stonden bij de ingang. Sommigen klapten. Anderen keken gewoon dankbaar.

De tranen stroomden over mijn wangen.

Michael kneep in mijn hand.

‘Dit is mijn droom,’ zei hij.

Toen keek hij me aan.

“Maar ik kan het niet alleen. Zou je me willen helpen het te runnen?”

Ik keek om me heen: de kinderen, het gebouw, de hoop die in de lucht hing.

Toen glimlachte ik.